📸 Gallery

JCJ'S PPP Challenge 2025

खरं तर अनेक वर्षांनंतर मागच्या महिन्यापासून सायकलिंग सुरू केलं. सायकल ही मुलासाठी घेतली होती, पण तो काही वापरत नव्हता. ती हळूहळू खराब होऊ लागली होती. मग मनात विचार आला — ‘आपणच का नाही वापरायची?’ आणि लगेचच ठरवलं, सकाळी चार-पाच किलोमीटर सायकलिंग, त्यानंतर थोडं रनिंग, योग, प्राणायाम आणि ध्यान. म्हणजेच सकाळचा एक तास फक्त शरीर आणि मनाच्या आरोग्यासाठी द्यायचा. हे रोज नित्यनेमाने सुरू झालं आणि आजही चालू आहे. कधीतरी काही फोटो काढले, ते डीपीवर ठेवले, तर मा. श्री मोहन गाडे साहेबांनी पाहून विचारलं — “तुम्ही सायकलिंग करता? Strava ॲप वापरता का?” मी ‘नाही’ म्हणून उत्तर दिलं. त्यांची स्वतःची रोजची सायकलिंगची सवय आहे. त्या दिवशी त्यांनी मला WhatsApp वर "JCJ’s PPP Challenge 2025" हा संदेश पाठवला. मी त्यांना सांगितलं, "प्रयत्न करतो." त्यावर त्यांनी हसत रिप्लाय केला — "तुम्ही नक्की करू शकता." मनात थोडी शंका होती — ‘माझ्याने होईल का?’ पण त्याच वेळी कुठेतरी एक दृढ आत्मविश्वास होता की होईलच. नोंदणी केली, आणि निश्चित तारखेच्या एक दिवस आधीपासूनच नियमित सायकलिंग सुरू केलं. सुरुवातीला मनात हलकी धाकधूक होती, पण रोज थोडं थोडं अंतर वाढवत गेलो. घरून निघालो की ठरवलं — अर्धा तास गेल्यानंतर जिथे पोहोचेन, तिथून परत यायचं. असं करताना कधी संभाजीनगरच्या जालना रोडवर, कधी बाबा पेट्रोल पंप ते वाळुज रस्ता, कधी पैठण रोड, तर कधी दौलताबाद-वेरूळकडे जाणारा रस्ता गाठला. काही वेळा छोट्या शहरातील रस्त्यांनी फेरफटका मारला. या प्रवासामुळे सकाळच्या शांत वातावरणात संभाजीनगर शहर वेगळ्याच रूपात दिसू लागलं. एखाद्या रस्त्यावरची गर्दी, तर दुसऱ्या रस्त्यावरचं निवांतपण लक्षात आलं. डोंगरांवरची हिरवाई, आकाशातलं हलकं धूसरपण, आणि डोंगरांच्या पलीकडून उगवणाऱ्या सूर्याचे दर्शन — मनाला शुद्ध करत होतं. सायकलवर बसलो की, पूर्वनियोजित रस्ता काही ठरलेला नसतो. त्या क्षणी जिथे जायचं वाटतं, तिकडे पायडल मारतो. एके दिवशी सकाळी ६:१५ वाजता अचानक वाटलं — ‘चला, देवगिरी दौलताबादला जाऊया.’ आणि लगेच निघालो. समर्थनगर, बाबा पेट्रोल पंप, पडेगाव, मिटमिटा, शरणापुर पार करत दौलताबाद टी-पॉईंटला पोहोचलो. तेथे पाटी होती — "दौलताबाद ५ कि.मी." हृदयात उत्साह उफाळला — ‘चल, अजून जाऊया!’ सकाळचं शांत वातावरण, शरीराला स्पर्शणारा थंड गार वारा, पूर्वेकडचा सुर्योदय, डोंगरांवर पसरलेली हिरवाई — हे सगळं डोळ्यात साठवत देवगिरी किल्ल्यापर्यंत पोहोचलो. त्या ऐतिहासिक किल्ल्याकडे पाहताना मन भारावून गेलं — आपल्या देशाची एक दिवसाची राजधानी, यादवांनी बांधलेली ही भव्यता, आणि पुढे अनेकांनी प्राप्त केलेला हा अभिमानाचा ठेवा! काही क्षण तिथे उभा राहिलो, मोबाईलमध्ये काही फोटोज घेतले आणि परतीसाठी मार्ग धरला. जाताना ४५ मिनिटे लागली होती, येताना त्यापेक्षा कमी वेळ लागला. त्या दिवशीचा एकट्याचा प्रवास मनभर आनंद देऊन गेला. आता तर रोज सकाळी सायकलिंग सरावाचा भाग झाला आहे. शरीराची ताकद दिवसेंदिवस वाढत आहे. एक दिवस तर पाऊस कोसळत असतानाही सायकलिंग केलं — आणि ते क्षणही मनात कोरले गेले. असो. ह.आ. येवले दिनांक: ०९.१०.२०२५

Submitted by Hanumant Yewale